انسان اوليه غذای خود را با ماهی‌گيری، شكار و استفاده از گياهان وحشی تأمين می‌كرد. در آن دوران، انسان به صورت گروه‌های كوچك يك يا چند خانواری در غارها، و به طور معمول در نزديكی منابع مواد خوراكی، می‌زيست و هر خانواده مسئول تهيه غذای خود بود. با تشكيل اجتماع‌های به نسبت بزرگ‌تر، نيازها و در نتيجه وظيفه و پيشه‌های ويژه و جديدی به وجود آمد كه ايجاب می‌كرد گروهی از افراد به كارهايی مانند آموزش و غيره پرداخته، برای غذای خود وابسته به افراد ديگر اجتماع شوند. از سوی ديگر، در مناطقی كه برای تهيه غذا مناسب بود، هميشه تشكيل اجتماع‌های بشری ميسر نمیشد.از اين زمان،انسان به فكر افتاد كه ضمن تشكيل اجتماع های خود در نقاط مناسب، غذای خود را نيز به جای جمع‌آوری، توليد كند. بنابراين كشاورزی در تمدن‌های اوليه به صورت فنی بسيار ابتدايی شروع گشت.